roosinkenia.reismee.nl

Hey, psssst, Mzungu!

Als ik heel eerlijk ben begin ik al dat geroep en gestaar wel een beetje zat te worden (nu al...). In het begin kon ik er nog wel om lachen en reageerde ik nog wel op de vraag 'How are you?' Inmiddels negeer ik alles en iedereen die m'n aandacht probeert te trekken als ik over straat loop omdat ik gewoon geen zin meer heb in overal op reageren. Ik krijg ook overal de vraag of ik geld heb en of ik iets wil doneren voor wat dan ook. Ik weet niet zo goed hoe ik daarmee om moet gaan. In de ogen van de Kenianen ben ik niet meer dan blank en blank staat hier zo ongeveer gelijk aan rijk. En tuurlijk, in vergelijking met veel mensen hier ben ik ook rijk, maar ik ben nou ook weer niet zo rijk dat ik voor iedereen een huis kan bouwen of maanden huur kan betalen. Pamela (de mama van het weeshuis) heeft me ook gevraagd of ik wil bijdragen in de kosten. Ze begon een hele lijst op te noemen van dingen die ze dagelijks, wekelijks en maandelijks moet betalen en hoe duur alles is. Ze zei er ook  bij hoeveel Theresa (een Duitse vrijwilliger die ook bij Hope for Children werkt) al betaalt had en wat Theresa allemaal voor het weeshuis gedaan heeft. Ik wil ook heel graag helpen maar ik denk dat ik al best wel veel bijdraag door daar elke week 5 dagen vrijwillig heen te gaan om te helpen in het huishouden en met de kinderen te spelen. Ik wist niet zo goed hoe ik op al haar vragen moest reageren, ik werd er een beetje ongemakkelijk van eerlijk gezegd. Maar buiten dat is het project echt geweldig! 's Ochtends om 9 uur ben ik daar om te wassen, schoonmaken en de vaat te doen. Althans, dat is de bedoeling. Vandaag ging het allemaal niet zoals ik had gehoopt. Ik moest voor het eerst helemaal alleen met de matatu naar het project en ik dacht dat ik het systeem hier inmiddels een beetje doorhad. Niet dus. Ik ben in de verkeerde matatu gestapt en kwam daar pas zo'n drie kwartier later achter. Een vriendelijke meneer heeft me toen geprobeerd te helpen en me met een andere matatu gebracht naar de plek waarvan ik dacht dat het de goeie was. Niet dus... Ik had gisteren aan Eugene gevraagd waar ik moest uitstappen maar hij heeft me de verkeerde naam gegeven dus toen ik uitstapte had ik geen flauw idee waar ik was. En toen begon ik eigenlijk wel een beetje in paniek te raken. Ik stond alleen in een vreemde stad zonder enig idee waar ik heen moest. Gelukkig had ik m'n telefoon bij en kan ik hier gewoon overal internetten met m'n Keniaanse simkaart dus ik heb Frank geappt en die kon me uitleggen waar ik heen moest. 3 matatu's en 2 uur later kwam ik eindelijk aan op het project! Op dit soort momenten vraag ik me echt heel erg af hoe ik ook alweer op het belachelijke idee ben gekomen om als 18-jarig meisje alleen voor 3 maanden naar Kenia te gaan. Dit zijn de lastige momenten (waar ik ook heel veel van leer) waarop ik het liefst zo snel mogelijk op het vliegtuig stap terug naar Nederland. Maar eenmaal in het project was ik al snel weer tot rust gekomen. Ik heb het ontzettend naar m'n zin in het weeshuis. Samen met Theresa en Marlene (de oudste dochter die meehelpt in het weeshuis) kan ik heel erg lachen en ook als er nog geen kinderen zijn (tot 1 uur zitten ze allemaal op school) is het heel gezellig. Rond half 1 beginnen we met het koken van de lunch, die altijd bestaat uit kool en ugali. En even voor degene die nog nooit in Kenia zijn geweest: Ugali is een soort maismeel wat wordt gekookt met water waardoor het een super dikke, compacte substantie wordt. Het is heel raar de eerste paar keer en ik vond het ook niet lekker toen ik het voor het eerst at. Ik dwing mezelf elke dag om een klein beetje te eten en ik begin eraan gewend te raken denk ik. Rond kwart over 1 komen de eerste kinderen uit school, dat zijn er 11, de rest zit tot een uur of 4 á 5 op school. Na de lunch moeten we afwassen en daarna kunnen we met de kinderen spelen en gewoon gezellig doen met z'n allen. Als cadeautje had ik Jenga en bellenblaas meegenomen. De bellenblaas is inmiddels al op (ik had niet anders verwacht) maar Jenga doet het nog steeds erg goed. De doos is pas op de 2e dag gesneuveld maar alle blokjes zijn er nog!

Om 5 uur is onze dag op het weeshuis afgelopen en gaan we naar huis. De afgelopen 2 dagen ben ik thuis gelijk begonnen met het wassen van al m'n kleren want alles zat onder het zand na Kisumu. Wassen hier is ook een hele uitdaging. Ik heb het hier nog makkelijk aangezien ze hier nog wel een soort van wasmachine hebben, ik hoef dus niet alles met de hand te doen. Maar deze wasmachine heeft wel een behoorlijke handleiding. Het enige wat 'ie doet is alle kleren door elkaar schudden. Water moet je zelf toevoegen en ook weer weg laten lopen, en achteraf moet je je kleren zelf uitwringen. Omdat het geen geweldige machine is, moet je 3 keer schoon water in de machine doen en het vieze water weg laten lopen. Het kost allemaal behoorlijk wat tijd maar ik mag niet klagen want een wasmachine is een luxe hier!
Vandaag ben ik met Emily en Raphael (mijn 'Keniaanse ouders') boodschappen wezen doen en toen vroeg Raphael of ik thuis al miste. Nou moet ik heel eerlijk zeggen dat ik niet zoveel tijd heb om thuis te missen maar toen 'ie het vroeg miste ik alles wel ineens heel erg. Ik mis vooral m'n eigen bed, een normale douche, 's avonds thuiskomen in m'n eigen echte huis bij m'n 'Nederlandse ouders' en de Nederlandse cultuur. Dat laatste is misschien een beetje raar maar de manier waarop ze hier dingen doen is gewoon heel anders dan in Nederland. Voor hier is het natuurlijk normaal maar ik vind het allemaal maar een beetje raar en vooral ingewikkeld (vooral het matatusysteem). Het is allemaal geweldig hier en ik leer ontzettend veel maar heel stiekem kijk ik ook wel uit naar het moment dat ik weer in het vliegtuig zit op weg naar Nederland. Niet dat ik eerder weg zou willen hoor, zeker niet, maar 3 maanden is wel echt genoeg. Morgen ben ik alweer 3 weken weg, het gaat ontzettend snel allemaal maar ik geniet van (bijna) elk moment!

Workcamp in Kisumu

Nou daar ben ik weer hoor! Ik dacht dat ik pas de 27e weer terug zou gaan naar Nairobi maar dat werd toch de 22e. Ik ben in totaal 10 dagen op het kamp in Kisumu geweest en ik heb in die tijd heel veel gezien en gedaan! Ik heb ondertussen alles wel opgeschreven en het is een gigantisch lang verhaal geworden dus neem even de tijd ;) Vrijdag de 13e heb ik zo’n beetje de hele dag in een bus doorgebracht. Ik had de wekker gezet op 6 uur omdat ik om 7 uur zou worden opgehaald, die wekker heb ik dus gemist en om 10 voor 7 schrok ik wakker, lekker bezig Roos. Gelukkig was Eugene ook te laat en had ik nog genoeg tijd om me klaar te maken. Om 9 uur zat ik in de bus van Nairobi naar Kisumu. Het was een lange, vermoeiende en vooral warme busreis. De bus schommelde echt alle kanten op, doodeng af en toe. In Kisumu werd ik van de bus gehaald door Dominic en Martin, ook 2 lokale vrijwilligers van CIVS. Ze kwamen precies op tijd want er was net een of andere rare Keniaan naast me komen zitten die heel graag m’n nummer wilde hebben. Ik werd gelukkig gered door Dominic en Martin. Samen met hen en 3 vrijwilligers uit Hong Kong ben ik naar het project gelopen. Het was daar wel even anders dan in Nairobi. Het terrein bestond uit 5 hutjes van klei en een soort mini hutje wat een WC moest voorstellen (lees: een gat in de grond). Stromend water was er niet en dat betekende douchen met koud water dat je telkens over jezelf heen moest gooien vanuit een emmer, lekker wakker worden zo. En het belangrijkste: er was geen wifi. Dat had ik van te voren al zien aankomen maar het was toch enigszins een teleurstelling toen ik die bevestiging eenmaal kreeg.

Ondanks alles wende ik al snel aan de hele toestand. Er liepen daar zo’n 15 kinderen rond uit het hele dorp die het geweldig vonden om naar ons te kijken en met ons te spelen. Ik was daar net een leeuw in de dierentuin. Als ik de deur opendeed stonden er minstens 3 kinderen naar me te staren. Ook dat was even wennen, maar ik kon er wel om lachen. De eerste nacht was wel even zwaar. Ik sliep op de grond op een soort matje die superplat was en verder had ik alleen m’n slaapzak en m’n kussen. ’s Ochtends begon er om 6 uur al een haan te kraaien en die hield niet meer op. Dat gebeurde iedere dag helaas… Die zaterdag zijn we met de groep naar het centrum van Kisumu gegaan. We hebben daar een boottocht gedaan op Lake Victoria en nijlpaarden kunnen zien. Er was niet zo heel veel te zien want ze waren voornamelijk onder water maar toch was het heel leuk om de dieren een keer van dichtbij te kunnen bekijken.

Verder hebben we die dag vooral gewoon rondgelopen en ook in Kisumu was ik net een beroemdheid. Ik weet nu hoe Justin Bieber zich moet voelen als ‘ie een dag gewoon door de stad wil lopen. Het enige wat miste waren de gillende tienermeisjes en de bodyguards, maar verder was het zeker vergelijkbaar. Die zondag was vooral bedoeld als uitrustdag. We zijn even naar het dorpje dichtbij gelopen om wat te halen in de supermarkt daar maar verder was het gewoon een dag op het kamp. Maandag zouden we modder op het huis van de overbuurvrouw aanbrengen om het te verstevigen voor het regenseizoen, maar aangezien er een probleem was met het water moesten we eerst voor water zorgen. ’s Ochtends zijn we naar de rivier gelopen met allemaal lege flessen en een lege kar om water te halen. De terugweg was een hele uitdaging. De wegen zijn ontzettend slecht daar en de kar was heel erg zwaar door al het water. Er werd ons verteld dat we maar gewoon vooruit moesten lopen omdat we toch niet echt konden helpen, wat waar was maar toch voelde het een beetje raar. Iedereen was keihard aan het werk en wij liepen gewoon een beetje in de zon. Om 12 uur waren we klaar met al het water maar omdat het hier van 12 tot ongeveer 4 uur onmogelijk is om buiten te werken omdat het veel te warm is, hebben we de rest van de dag ook niet zoveel gedaan. Ik ben samen met Hannah (een vrijwilliger uit Engeland), Dennis en Moses (twee lokale vrijwilligers van CIVS) naar een soort kroeg geweest in de buurt om even wat koels te drinken en de tijd te doden. Je zou denken dat de mensen in Kisumu inmiddels wel gewend waren aan het idee dat er witte mensen rondliepen, maar nee hoor. We werden nog steeds overal aangestaard en nageroepen, dat blijft raar. Toen we op de markt waren begon er zelfs een random vrouw foto’s van ons te maken (met flits, betrapt!). Hannah en ik hebben bedacht dat we hier geld voor zouden moeten vragen, het zou een gouden business worden. 100 shilling per foto, het geld zou binnen stromen. Over geld gesproken, hier denkt iedereen dat alle witte mensen super rijk zijn en iedereen wil geld hebben. Op het kamp zelf werd er een paar keer aan ons gevraagd of we voor de studie van een kind wilden betalen of dat we wilden bijdragen aan een of ander wetenschappelijk onderzoek voor de universiteit. Maandag kwam er een man in pak het terrein oplopen die zomaar onze kamer inliep en ons tandpasta probeerde te verkopen. We komen echt de raarste dingen tegen hier. Omdat we maandag water hadden gehaald konden we dinsdag beginnen met het verstevigen van het huis. Weer een hele ervaring kan ik je vertellen! Als eerste werd het water bij het zand gegooid waardoor het modder werd en vervolgens moesten we er doorheen gaan lopen om het te mengen. Net zoals ze doen bij wijn maken maar dan met modder. Volgens mij zijn m’n voeten nog nooit zo vies geweest en ik had het idee dat ik ze ook nooit meer schoon zou krijgen. Niet met de douche die we daar hadden in elk geval.

Toen de modder goed gemengd was moesten we alles gewoon tegen de muren aangooien, alles bleef plakken. Dat was eigenlijk best nog wel leuk om te doen, maar ook heel vermoeiend. Zeker omdat ik dit soort werkzaamheden totaal niet gewend ben en het toch wat meer armspieren vereist dan die van mij. ’s Middags ben ik weer met Hannah, Moses en Dennis naar de bar geweest waar we maandag ook geweest waren. Het was een stuk rustiger en we hebben een paar potjes pool kunnen spelen. Overal komen we rare mensen tegen, ook weer in de bar. Een vrouw was ontzettend dronken en bleef maar naast ons zitten en naar ons staren. Ze wilde de hele tijd aan Hannah d’r haar zitten en zat de hele tijd heel creepy te lachen. Het was in elk geval geen enge man die met ons wilde dansen zoals we zaterdagavond hadden, dus dat was een hele verbetering. ’s Avonds hebben we met z’n allen rond het kampvuur gezeten en ik ben weer vroeg naar bed gegaan. Woensdag hebben we best wel veel gedaan in vergelijking met de andere dagen. ’s Ochtends zijn we naar een oude vrouw in het dorp gelopen die last had van een soort insecten die in d’r voeten zaten. Het idee was dat de vrijwilligers haar voeten zouden behandelen maar we lieten het toch liever over aan de mensen hier. Jeetje wat zag dat er smerig uit zeg! Ben ik blij dat ik naar een weeshuis ga en niet naar een of ander medisch project. Op de terugweg liepen we langs het schoolplein van een basisschool en letterlijk alle kinderen op het plein kwamen schreeuwend en lachen op ons afrennen. Het was dat er een hek om het plein heen stond, anders hadden we allemaal minstens 10 gillende kinderen om ons heen gehad. ’s Middags hebben we ook echt een basisschool bezocht.Het is zo mooi om te zien hoe welkom we overal zijn. Overal worden we thuis uitgenodigd en welkom geheten en er wordt altijd gevraagd of we alsjeblieft nog een keer terug willen komen. Ook op de school die we bezocht hebben. We kregen een korte rondleiding van de directrice en in elk klaslokaal werden we heel enthousiast begroet door alle kinderen. We waren rond half 4 op school en dat was ook de tijd dat de kinderen klaar waren dus we konden samen met de kinderen naar buiten om spelletjes te doen. Op een gegeven moment zat ik samen met Kathy en Yan (twee vrijwilligers uit Hong Kong) midden in een grote kring met allemaal Keniaanse kinderen. Om de beurt vertelden ze verhalen over tijgers, zebra’s en leeuwen. Ik kon het niet allemaal volgen met het was wel superleuk dat ze dat voor ons wilden doen.

Het is echt bizar om te zien hoe blij de kinderen worden van ons. Hoewel dat heel leuk is, voelt het toch ook een beetje raar. Ze willen zo graag dat we met ze spelen en praten en naar hun huis komen, terwijl wij ook gewoon maar mensen zijn maar dan met een ander kleurtje geboren in een ander land. Vooral hier in Kisumu zijn er gigantische verschillen tussen hoe wij leven en hoe zij leven. Maar het mooiste vind ik dat ik hier nooit iemand hoor klagen over hoe slecht de verbinding is of over het gat in de grond wat een toilet moet voorstellen. Ze zijn hier allemaal zo dankbaar voor alles en dat merk je in alles. De kinderen weten van de grootste rotzooi een geweldig spel te maken waar ze dagen mee bezig kunnen zijn. Prachtig! Donderdag zijn we de hele ochtend bezig geweest met het versjouwen van grote bomen om een nieuw huis te kunnen bouwen voor een alleenstaande vader van 3 kinderen. Yan heeft het helemaal gefinancierd samen met wat vrienden uit Hong Kong. De vader was zo blij, zo mooi om te zien! Het was wel echt een verschrikkelijke rotklus. Samen met Hannah heb ik telkens één boom gedragen op onze schouders. M’n schouders hebben heel erg geleden donderdag en ik heb er nog wel een tijdje last van gehad, maar: het was voor een goed doel! Je kon echt zien hoe dankbaar de vader van de kinderen was dat we hem zo hielpen en een heel nieuw huis (lees: hutje van klei met een golfplaten dak) voor hem wilden bouwen. De rest van het project hebben we helaas niet kunnen helpen omdat we zondag alweer weg gingen. Donderdagmiddag hebben we vooral spelletjes gedaan met de kinderen op het kamp en lekker uitgerust, er was niet echt een planning wat ook wel lekker was. ’s Avonds hebben we weer met z’n allen rond het kampvuur gezeten en heb ik wat dropjes uitgedeeld die ik had meegenomen. Uit ervaring weet ik dat buitenlanders geen dropfans zijn en daar had ik ze al voor gewaarschuwd. Uiteindelijk vonden alleen Winnie (een Keniaanse vrijwilliger) en Zadock (onze host in Kisumu) de dropjes lekker, wat me nog verbaasde om eerlijk te zijn. Voor mij kwam het wel goed uit dat het bij de rest niet zo in de smaak viel want zo was er meer over om zelf op te eten. Vrijdag ben ik met Dominic, Kathy en Yan naar Kakamega Rainforest gereisd met de matatu. Vanaf de hoofdweg zijn we achterop een motor naar ons verblijfhuis gereden. Als je er over nadenkt is het levensgevaarlijk om met zo’n snelheid over een zandweggetje te rijden waar allemaal mensen op lopen en die vol zit met gaten en hobbels. Maar als je die gedachte wegliet was het echt geweldig! We gingen echt heel hard wat supergaaf was. Het nadeel was wel dat de wegen van zand waren en er dus allemaal stof opwaaide en echt overal terecht kwam. In ons verblijfhuis aangekomen moesten we nog wachten op onze gids, van wie het huis was, die ons de volgende morgen mee zou nemen naar het regenwoud om de zonsopgang te bekijken. Dominic ging boodschappen doen en toen bleven Kathy, Yan en ik achter met de ouders van onze gids. Ze waren ongeveer 85 jaar oud, spraken geen woord Engels en zaten ons alleen maar vanaf de andere kant van de kamer creepy aan te staren. Dat was nogal ongemakkelijk, maar we waren inmiddels wel wat gewend. Het huis waar we sliepen had een normale douche, heerlijk! Er was helaas geen warm water, maar een normale douchekop was al een hele verbetering ten opzichte van de emmer water op het kamp in Kisumu. We hebben vrijdagnacht daar geslapen en zaterdagochtend om kwart over 4 zijn Kathy, Yan en ik samen met onze gids Raphael naar het regenwoud gelopen. Wauw! Toen we buiten kwamen was de lucht super helder dus we konden ontzettend veel sterren zien, dat was al echt geweldig. De tocht naar de berg in het regenwoud duurde 2 uur… Het laatste deel was ontzettend stijl omhoog en we kwamen helemaal buiten adem boven. Daar hadden we van te voren niet op gerekend maar toen we boven kwamen was het het zeker waard. We hebben de zonsopgang perfect kunnen zien en het was echt prachtig!

We hadden een super uitzicht over het hele regenwoud en konden echt alle kanten op kilometers ver kijken. Supermooi! Op de terugweg hebben we nog aapjes gezien en om 9 uur waren we terug in het huis voor ontbijt. Na nog een keer gedoucht te hebben zijn we om 10 uur weer terug gegaan naar het kamp. Eerst met de motor weer naar de hoofdweg. Zelfs als je op een motor door Kenia rijdt word je als blanke nog overal nageroepen. Een tip voor degenen die het idee hebben dat ze te weinig aandacht krijgen: ga is een maandje alleen naar Afrika toe. Zoveel aandacht als je dan krijgt ga je je leven lang niet meer krijgen. Na de motor rit zijn we met de matatu terug naar het kamp gereden. Ook weer een hele ervaring. De matatu was geschikt voor 15 personen maar het is ons op een of andere magische wijze gelukt om er 22 mensen in te proppen. Dat was niet echt prettig maar ja, wat doe je eraan? Toen we weer op het kamp waren zijn we alvast een beetje begonnen met opruimen en schoonmaken, hoewel schoonmaken niet veel zin had daar want binnen 2 seconden zat alles toch weer onder het zand. ’s Avonds kwam de man voor wie we het huis gingen bouwen langs om ons nogmaals te bedanken. Het was zo ontzettend lief wat hij allemaal tegen ons zei! Het is zo mooi om te zien dat je met zo’n klein beetje geld en hulp zoveel voor iemand kan betekenen. Er is zo weinig voor nodig om iemands leven te veranderen, dat toont dit maar weer aan. Geweldig! De laatste avond zijn we vooral op tijd naar bed gegaan, de wekker stond weer op 6 uur dus om half 11 lagen we in bed. Vanochtend om half 8 kwam onze privé matatu ons ophalen, die hadden we bij een bedrijf gehuurd zodat we niet met een publieke bus hoefde te reizen wat niet handig zou zijn met alle bagage. Het was heel raar en ook jammer om weg te gaan en alle mensen daar ‘achter te laten’. Maar dat zal ik nog wel vaak mee gaan maken de komende 2,5 maand. Na zo’n 8 uur in de matatu te hebben gezeten kwamen we eindelijk in Nairobi aan en nu ben ik dus bij m’n gastgezin. Het zijn hele leuke, aardige mensen en ze hosten hier allemaal internationale gasten die op reis zijn. Ik deel de kamer met een meisje uit Colombia die hier nog 3 weken zal zijn, en in de andere kamer zitten nog een jongen uit Colombia en een jongen uit Engeland, ik weet niet precies hoelang die hier nog zullen blijven. De hostouders zijn al meerdere keren in Nederland geweest en waren vooral heel erg blij met de stroopwafels die ik voor ze had meegenomen. Ze kwamen gelijk met een boek aanzetten met allemaal foto's van Nederland die ze van hun Nederlandse vrienden hadden gekregen en begonnen random Nederlandse woorden te roepen die ze hadden geleerd. Het is allemaal even wennen maar ik weet zeker dat het snel goed zal komen. Morgen ga ik met Hannah, Kathy, Yan en Dominic naar het centrum van Nairobi omdat het de laatste dag is van Kathy en Yan. Zij vliegen morgenavond weer terug naar Hong Kong dus we gaan nog even afscheid nemen. Dinsdag zal ik dan eindelijk echt aan het werk gaan op m’n project!

Offline in Kisumu

Ik ben vandaag in Kisumu aangekomen. Maar aangezien ik hier 2 weken in een hutje van klei ga leven en hier geen wifi heb, zullen jullie een tijdje niets van mij horen.

Don't worry, hakuna matata! Ik ben niet dood, alleen even tijdelijk offline. Tot over 2 weken!

First week

Er is al bijna een week voorbij, dat gaat toch best wel snel. Jammer genoeg heb ik van die week 4 dagen in vliegtuigen en op vliegvelden doorgebracht maar dat zullen we maar snel vergeten. Gisteren ben ik met Frank naar het centrum van Nairobi geweest. Hij wilde me de stad laten zien en me een beetje laten wennen aan hoe het er in Nairobi aan toe gaat. Dat is wel even anders dan in Nederland. We zijn heen en terug gegaan met de bus, matatu's heten die hier. Er staan en rijden overal heel veel van die bussen en het eromheen is het een grote chaos. Er staan een aantal mensen buiten te schreeuwen en te doen om je in hun matatu te krijgen. Hij vertrekt ook pas als 'ie helemaal vol zit, dus als je ergens echt op tijd moet zijn is dit niet het meest handige vervoermiddel. Ook op de weg is het een en al drukte, wat ben ik blij dat ik niet hier m'n rijbewijs hoef te halen zeg! In het centrum van Nairobi kan je heel goed het verschil zien tussen het 'rijke' en het 'arme' deel van de stad. In het 'arme' deel (waar ik ook zit) is het veel drukker en chaotischer dan in het 'rijke' deel. Frank heeft me meegenomen naar een soort uitkijktoren vanaf waar je de hele stad kon zien en ook dan zie je heel goed het verschil. Het was trouwens heel gaaf om vanaf die toren over de hele stad te kunnen kijken. Frank heeft me vanalles verteld over wat waar zat en ook dat was heel leuk!

Nairobi is een hele levendige en chaotische stad maar wel heel erg leuk om te zien. Echt overal word ik aangesproken en nageroepen, nog steeds is dat gek maar ik zal er aan moeten wennen.
Vandaag heb ik alvast een kijkje genomen bij het project waar ik 2,5 maand ga werken (wat dus blijkbaar wel een echt weeshuis is). In het weeshuis wonen 43 kinderen die allemaal zijn opgevoed door één 'mama'. Het is geweldig om te zien hoeveel lol en plezier die kinderen kunnen hebben met bijna niets. Ze kunnen uren bezig zijn met een spelletje waarbij ze alleen 3 flessendoppen gebruiken. Prachtig! De mama was ontzettend blij dat ik er was en heeft wel 100 keer welcome en thank you gezegd. Ik voelde me er gelijk al helemaal thuis en kan niet wachten om daar over 2 weken aan de slag te gaan.

;)t is de mama met het jongste kindje van het weeshuis. Israël is 3 jaar oud en bij mama terecht gekomen toen hij 1 dag was. Er werd mij verteld dat hij gedumpt was als baby van 1 dag en toen door een hond is gevonden die hem mee heeft genomen naar zijn baasjes. Vanuit daar is Israël naar de politie gebracht en uiteindelijk in het weeshuis terecht gekomen. Het is echt een superlief jochie maar ook heel ondeugend! Mama was zo enthousiast voor de foto dat ze begon te zwaaien, vandaar dat 'ie wat bewogen is ;)

Deze kinderen wilden ook allemaal even op de foto!

Om 3 uur ben ik met Eugene (ook een lokale vrijwilliger voor CIVS) en Frank mijn bagage op wezen halen. Het heeft even geduurd maar eindelijk kan het echte avontuur beginnen. Morgenochtend vertrek ik met de bus naar Kisumu om daar 2 weken op een boerderij te werken samen met andere vrijwilligers. Het is een soort introductiekamp. Daarna ga ik naar m'n gastgezin in Nairobi en ga ik werken in het weeshuis. Ik heb er zin in!

Habari Kenya

Nou ik ben in Kenia hoor! Het heeft me heel wat meer tijd gekost dan gehoopt en verwacht maar het is me gelukt. Zaterdagnacht heb ik samen met Henri (de vader van de Nederlandse familie die ik was tegengekomen) heel veel heen en weer gelopen op het vliegveld in Istanbul om te proberen mijn ticket om te boeken. Uiteindelijk ben ik naar bed gegaan en heeft Henri het voor me geregeld. Ik ben hem en zijn familie ontzettend dankbaar! Zondagmiddag ben ik naar Lagos gevlogen en vanaf Lagos zou ik 's avonds naar Nairobi vliegen. Juist... dat zou ik doen... Als mijn vlucht vanuit Istanbul geen vertraging had gehad, wat dus wel het geval was helaas. We hadden 2 uur vertraging en daardoor miste ik mijn vlucht naar Nairobi. Het vliegveld in Lagos behoorlijk chaotisch, ook daar heb ik meerdere keren alle uiteindes van het vliegveld kunnen bewonderen. Maar gelukkig zijn er overal nog mensen die bereid zijn om te helpen en kon ik voor niet al te veel geld de lounge in op het vliegveld om daar te overnachten.  De man van de immigration desk had mijn paspoort ingenomen en die zou ik de volgende dag terug krijgen. Niet echt een aangenaam gevoel maar ik had niet echt een keuze. Het was allemaal goed bedoelt. De lounge was totaal anders dan de lounge op Istanbul. Veel kleiner, veel rustiger en ook een stuk minder luxe. Ik was daar met nog 2 anderen, 2 Amerikaanse vrouwen die ook vastzaten op Lagos vanwege gecancelde vluchten en vertragingen. Terwijl ik in de lounge zat hebben m'n ouders vanuit Nederland geprobeerd om m'n ticket om te boeken zodat ik maandagochtend om half 12 naar Nairobi kon vliegen. Helaas zou ik pas dinsdagmiddag kunnen vliegen omdat daarvoor alles vol zat. Ze hebben via allerlei omwegen een nieuw ticket voor me kunnen boeken voor maandagochtend. Maandag om 8 uur moest ik naar de immigration desk komen om alles te regelen en daar zou ik ook m'n paspoort terug krijgen. Ook dat was nog een heel avontuur... Ik was daar met nog 4 mensen die eenzelfde probleem hadden. Met een mevrouw van het vliegveld mochten we zonder visum door de paspoortcontrole zodat we opnieuw een ticket konden boeken en onze bagage konden inchecken. Ik had geluk dat er een nieuw ticket voor me geboekt was want 2 anderen die ook naar Nairobi moesten kregen geen nieuw ticket en moesten wachten tot er een plek vrij was op een vlucht naar Nairobi. Samen met de vrouw van het vliegveld ben ik nog op zoek gegaan naar m'n bagage maar die was niet in Lagos. Ik moest afwachten of het misschien al in Nairobi was. Anyway, om 12 uur zat ik eindelijk in het vliegtuig op weg naar Nairobi. Voorlopig geen overnachtingen op vliegvelden voor mij! Zoals ik al verwacht had was m'n bagage ook niet in Nairobi. Ja dat is kut, maar ik was allang blij dat ik veilig en zonder al te veel (emotionele) schade was aangekomen. Ik heb op het vliegveld een formulier ingevuld voor lost luggage en het vliegveld neemt contact met me op zodra ze meer weten, geen idee hoe lang dat dan weer gaat duren. Het belangrijkste is dat ik in Kenia ben! Vanacht heb ik heerlijk in een echt bed kunnen slapen en ook zeker de gemiste slaap van afgelopen nachten in kunnen halen. Vandaag ben ik samen met lokale vrijwilligers van CIVS (de organisatie hier in Kenia) kleren en toiletspullen wezen kopen op de markt hier. Ook weer een hele ervaring! Overal liggen stapels kleren op kraampjes waar je gewoon tussen kan kijken, er liggen zelfs mensen tussen de kleren te slapen. Ik kijk m'n ogen uit hier. Iets waar ik heel erg aan ga moeten wennen is dat iedereen hier naar me kijkt en met me wil praten. Zeker op zo'n markt word ik constant nageroepen, maar totaal niet op een vervelende manier! Frank, de vrijwilliger van CIVS die me van het vliegveld heeft gehaald, heeft me geleerd dat blanken hier 'Mzungu' worden genoemd. Dat heb ik vandaag ook al een aantal keer gehoord. Ik vind het wel grappig maar het is zeker even wennen. Het huis waar ik nu verblijf is een soort opvanghuis voor vrijwilligers die naar Kenia komen voordat ze naar hun projecten gaan. Ik zal hier blijven tot m'n bagage er is en dan naar een soort boerderij gaan in Kisumu voor 2 weken. Hier ga ik werken samen met andere vrijwilligers en de Keniaanse cultuur en gewoontes leren kennen. Daarna ga ik naar m'n gastgezin en zal ik beginnen op het project waar ik me voor opgegeven heb. Afwachten op m'n bagage dus, ik ben benieuwd hoelang dat nou weer gaat duren...

48 uur Istanbul...

Lieeeve allemaal,

Vrijdagmiddag vertrok mijn vliegtuig om 12:20 naar Istanbul. De stoel naast me was de hele vlucht leeg dus ik had lekker de ruimte, er werd een hele maaltijd voor ons verzorgd en op het schermpje voor me kon ik gewoon films kijken. Om 17:50 kwam ik in Istanbul aan en alles liep nog zoals gepland. Het sneeuwde, dat was het enige wat me opviel toen ik het vliegtuig opstapte. Wat ik me toen nog niet realiseerde was dat vliegtuigen en sneeuw niet zo goed samen gaan. En dat blijkt maar weer. Het is inmiddels 7 januari 18:40 en ik zit nog steeds op Istanbul terwijl ik vanochtend om 04:15 al in Nairobi had kunnen zijn. Mijn vlucht van gisteravond naar Nairobi werd gecanceld. Het was echt een soort filmscenario; één voor één sprongen alle vluchten op de schermen naar CANCELED. Het hele vliegveld lag (en ligt alweer) plat door de sneeuw. Samen met mijn vliegveldvrienden die ik gelukkig tegenkwam heb ik de nacht doorgebracht in één van de gates. Slapen zat er niet in want de grond ligt niet echt lekker en er was allemaal geluid om me heen. Toen er vanochtend weer vliegtuigen begonnen op te stijgen kreeg ik hoop dat ik vanavond in het vliegtuig naar Nairobi zou zitten. Maar helaas... Het is me niet gegund. Ik was al bang voor nog een nacht niet slapen en op de grond zitten. Maar dat hoeft gelukkig niet! Ik ben een Nederlands stel tegengekomen die samen met hun 2 kinderen in de lounge verblijven en ze waren zo lief om mij mee naar binnen te nemen. Er is hier gewoon wifi, er zijn douches, ik kan hier normaal eten en straks hopelijk ook normaal slapen! De volgende vlucht naar Nairobi is morgen om 21:35, maar we moeten nog maar zien of die ook echt gaat... Ik hoop niet nog langer op Istanbul Airport te moeten wonen...