roosinkenia.reismee.nl

Kenya part 2

Hallo allemaal, daar ben ik weer!

Vorig jaar liep ik rond deze tijd rond in Kenia, in een voor mij volledig vreemd land, met een vreemde cultuur en alleen maar mensen die ik niet kende. Nu zit ik nog gewoon in Nederland, maar over 2 maanden ga ik terug naar Kenia, samen met Bram. We gaan naar dezelfde plek als waar ik vorig jaar zat, zelfs hetzelfde gastgezin, en we gaan in hetzelfde weeshuis werken. We blijven deze keer alleen maar 1 maand in plaats van 3.

Ik heb vorig jaar in het weeshuis ontzettend veel geleerd van de kinderen daar, en ik heb ook heel veel van ze gekregen. Ik werd daar vanaf het eerste moment al met open armen ontvangen en ze waardeerden het enorm dat ik kwam. Ik was elke ochtend eerst een kwartier bezig met alle kids gedag zeggen en ze een knuffel geven voordat ik echt iets kon gaan doen. Dat vond ik prachtig om te zien. En omdat ik zoveel van hen heb gekregen wil ik graag iets teruggeven als ik er weer ben in april.
Toen ik in Kenia was heb ik Kim leren kennen, een Nederlandse vrijwilliger die ook in hetzelfde weeshuis had gewerkt een aantal jaar geleden. Ze is verliefd geworden, daar blijven wonen en inmiddels is ze zelfs getrouwd. Zij heeft een keer alle kids meegenomen naar een park met allemaal watervallen, een dagje uit met alle 75 kinderen. Dat lijkt mij nou ook leuk om te doen, om ze allemaal een dagje mee te nemen, want dat is nou niet iets wat ze daar wekelijks doen. Raphael (mijn hostpapa) heeft me geholpen met iets leuks uitzoeken en het is Paradise Lost in Nairobi geworden. Dit is een groot park met een speeltuin, watervallen, grotten, een boottocht en een grote picknickplek. Ik denk dat de kinderen zich hier wel een hele dag kunnen vermaken.
Om dit te kunnen doen heb ik wel jullie hulp nodig, het is allemaal wel goedkoop in Kenia maar niet zo goedkoop dat ik voor 75 kinderen plus volwassenen een dagje uit kan betalen. Dus ik hoop daarom een beetje hulp te krijgen van jullie allemaal.
Je hoeft niet veel te geven, alle kleine beetjes helpen, en uiteindelijk zal ik natuurlijk zelf het grootste deel betalen.
Het lijkt me mooi dat ik de kinderen kan vertellen dat ze een dagje uit mogen en dat al mijn vrienden en familie uit Nederland daaraan hebben bijgedragen.
Mocht je dit nou willen doen, stuur mij dan even een mailtje of een appje, dan laat ik je weten hoe en wat.

Alvast heel erg bedankt, ook namens alle kids uit Good Samaritan.

P.s. In april kan je mij (en Bram) natuurlijk weer gewoon volgen via deze blog :)

Kwaheri Kenya

En toen zat het er ineens bijna op, nog één dag... Het is heel gek om te bedenken dat ik over anderhalve dag weer thuis op de bank zit, ik kan het me nog niet helemaal voorstellen.
De afgelopen weken zijn ontzettend snel gegaan, zeker omdat papa er was! Vorige week maandag zijn we met z'n 2en naar Mombasa gevlogen, papa heeft me hun oude huis laten zien, we hebben gesnorkeld (wauw!) en we zijn naar The Nature Trail geweest, het waren 4 hele leuke en gezellige dagen maar ik was wel blij toen we in Nairobi weer uit het vliegtuig stapten, Mombasa is me toch iets te warm :P


Zaterdag zijn we met Raphael naar Fourteen Falls geweest, een soort natuurpark met allemaal watervallen. En ja, we hebben geteld, het zijn er veel meer dan 14 ;)

Zondagochtend hebben we papa weer naar het vliegveld gebracht en vannacht is het mijn beurt om te vertrekken, gek hoor...

Nu merk ik dat ik helemaal niet weg wil. Ik ben best close geworden met veel van de kids uit Good Samaritan en ik vind het heel moeilijk om ze hier achter te laten. Met vakantievrienden zeg je nog wel "we spreken elkaar nog" en spreek je soms ook nog wel is af maar met deze kids kan dat niet. Ik kan nieteens contact met ze houden via Facebook of WhatsApp en dat maakt het extra lastig. Good Samaritan is als een 2e familie, ik heb heeeel veel broers en zussen hier in Kenia nu. Maar ik heb besloten dat ik terug ga komen volgend jaar, nog even een jaartje niet studeren. Ik heb het hier veel te erg naar m'n zin om niet terug te komen.
Het is ook wel lekker om weer naar huis te gaan hoor, eigen bed, warme douche, normale wc's, iedereen thuis weer zien, leuke dingen doen. Ik ben benieuwd hoe erg ik Kenia ga missen. We zullen zien...

The girl with no skin

Klinkt als een titel van een of andere dramatische documentaire over een meisje met een speciale ziekte toch? Is het niet. Nouja, misschien ook wel, geen idee. Maar een vrouw uit het Masai dorp (daarover zo meer) vond dat het leek alsof ik geen huid had... Tsja, niet echt een compliment haha. Het was wel een beetje een aparte vrouw hoor. Ze liep niet helemaal normaal, sprak geen Engels en was een beetje gek in d'r hoofd. Maar blijkbaar ben ik zo wit (zelfs nog na bijna 3 maanden Keniaanse zon) dat gekke Masai vrouwen denken dat ik geen huid heb. Wat doe je als zoiets tegen je gezegd wordt? Lachen, zwaaien en weglopen :P 

Maargoed... Dinsdagochtend hebben Raphael en ik papa van het vliegveld gehaald, eindelijk! Het was eigenlijk gelijk alweer normaal om elkaar weer te zien, gek hoe snel dat gaat! Hij had allemaal cadeautjes meegenomen voor Emily en Raphael en ze waren ontzettend blij! Het verzoek om kaas kwam al in de eerste weken dat ik hier was en dat kwam nu eindelijk! Voor Emily had 'ie nog een tas meegenomen en voor Raphael een voetbalshirt, hele goede keuzes.

 Tot een uur of één 's middags hebben we thuis een beetje uitgerust (nouja, papa vooral) en daarna zijn we samen pizza wezen eten (want op dinsdag is het 2 voor de prijs van 1 haha). Rond een uur of 3 zijn we naar de Good Samaritan school gegaan met de matatu. Ik had de kids al verteld dat we zouden komen dus ze waren al behoorlijk enthousiast een paar dagen. Toen we eindelijk kwamen had papa gelijk 2 kids aan z'n armen hangen die niet meer loslieten. Bij mij doen ze het ook nog steeds maar ik ben er inmiddels aan gewend. Het was ontzettend leuk om te zien! Papa spreekt natuurlijk een beetje swahili en dat hebben ze allemaal goed uitgetest. Ze bleven dingen vragen en wilden 'm ook nieuwe dingen leren, geweldig! Na school zijn we met de kids mee naar huis gegaan en werden we enthousiast verwelkomd door de baby's en de housemom (die 2 keer voor ons gebeden heeft...). Ook voor de kids had papa wat meegenomen. Jenga, omdat dat zo'n succes was bij Hope for Children, en een grote zak ballonnen, die ze eigenlijk veel leuker vonden dan Jenga :P We zijn een beetje op tijd naar huis gegaan (6 uur), tot grote teleurstelling van de kids, omdat we woensdagochtend om 6.20 uur zouden worden opgehaald voor de safari en nog wat spullen moesten pakken.

Woensdagochtend zaten we dus om half 7 in het busje op weg naar Masai Mara. Na eerst een hele speurtocht door Nairobi van zo; n 2 uur hebben we nog 2 'groepsleden' opgehaald: Kate, een 40-jarige vrouw uit Engeland, en Behram, een 70-jarige man uit Amerika. Allebei bijzondere figuren! Kate kon niet stoppen met praten, wat soms wel vermoeiend was maar ook heel gezellig, en Behram had soms hele aparte opmerkingen en vragen die ook heel grappig konden zijn!
Onderweg zijn we gestopt bij een uitzichtpunt over The Great Rift Valley. Je kon heel ver kijken en het was echt prachtig! 

Rond 4 uur 's middags kwamen we bij de campsite aan waar we zouden slapen de komende 2 nachten, en het was echt prachtig! Het was allemaal veel beter, luxer en mooier dan ik had verwacht. Ik had een soort Kisumu situatie verwacht maar dan met tentjes. We kregen allemaal ons eigen hutje en er was zelfs een warme douche!  Die zagen er zo uit:

Het uitzicht vanaf de 'kantine' was prachtig. De 'kantine' was open dus ik weet niet echt of je het een kantine kan noemen maar het diende als kantine. Het was echt een geweldige plek. Elke ochtend ontbijten met de zonsopgang en elke avond eten bij zonsondergang. Wat wil je nog meer? 

Nadat we onze spullen hadden uitgepakt en even rondgekeken hadden zijn papa, Behram en ik naar een Masai dorpje gegaan. Wat een ervaring... We werden verwelkomd met een of andere Masai dans waarbij ze naast elkaar gaan staan, af en toe raar op en neer hupsen en allemaal gekke, schreeuwende geluiden maken. Ik vond het een beetje creepy eigenlijk... Behram vond het helemaal geweldig! Hij wilde meedansen en alles weten en had de grootste lol met de Masai mannen. Papa en ik waren wat terughoudender omdat we het maar apart vinden. We mochten ook even in een Masai huis kijken. Het was binnen superdonker en het stond er blank van de rook omdat ze binnen koken en nauwelijks ramen hebben vanwege de muggen. De man wiens huis het was zei dat het wel zou wennen na een paar minuten maar ik kwam er huilend uit na 10 minuten omdat de rook zo in m'n ogen prikte, niet echt fijn maar het was wel grappig om in zo'n huisje geweest te zijn.

Ik denk dat we ongeveer een uur in het dorp geweest zijn en dat was ook echt genoeg! Ik voelde me een beetje ongemakkelijk daar. Ze wilden alleen maar dat we binnen kwamen kijken zodat ze ons hun zelfgemaakte kettingen en armbanden konden verkopen... Tsja, dat hadden we kunnen zien aankomen.

Donderdag zijn we de hele dag echt op safari geweest, dus de hele dag rondrijden in een busje op zoek naar wilde dieren. En die hebben we zeker gezien! Zebra's, giraffen, leeuwen, olifanten, gazelles, antilopen, hyena's, jakhalzen, een cheeta, een luipaard, nijlpaarden, buffels, gnoes, van alles! Het was heel bijzonder om al die beesten van zo dichtbij te zien. Grappig was het als er ergens een bijzonder beest ontdekt was, zoals bij de cheeta en het luipaard, dan hadden alle busjes in het park contact met elkaar via een radio en stonden er binnen 10 minuten zo'n 15 busjes om één dier heen, heel komisch! Het was een hele bijzondere en mooie dag!


Vrijdagochtend zijn we om kwart over 6 vanaf de campsite vertrokken naar het park zodat we de zonsopgang konden zien. Die was al half begonnen toen we daar aankwamen maar het was nog steeds heel erg mooi om te zien! We hebben nog 2 uur rondgereden door het park en toen was het tijd om aan de terugreis te beginnen. Zodra we het park uitkwamen en even stilstonden kwamen er zo'n 10 Masai vrouwen naar onze bus rennen met allemaal zelfgemaakte souvenirs in hun handen die ze aan ons wilden verkopen. Ons dak was nog open en ze gooiden hun spullen bijna naar binnen. Kate had haar raam open staan en daar werd ook vanalles door naar binnen geduwd, het was bizar!

Een stukje verderop hielden we een plaspauze en stonden we dus weer even stil en ook daar kwamen ze weer allemaal op ons afgerend. Het verschil was dat we die keer naar buiten gingen en bijna niet konden ontsnappen aan de Masai vrouwen. Dat bewijst maar weer dat ze alleen maar geld zien als ze naar ons kijken, heel bijzonder.
Na de lunch hebben we afscheid genomen van Kate en Behram en rond 4 uur waren we weer thuis. Een lange, vermoeiende, maar hele mooie reis en we hadden vrijdagmiddag lekker de tijd om bij te komen.

Vandaag zijn papa en ik naar The Giraffe Centre geweest en hebben we even door het centrum van Nairobi gelopen. Ik was al bij The Giraffe Centre geweest maar vond het leuk om papa daar mee naartoe te nemen dus dat hebben we gedaan. En het blijft leuk om die beesten van zo dichtbij te zien! Geweldig zijn ze. Rond 2 uur zijn we weer terug gegaan naar het centrum om te lunchen en even rond te kijken. Ik ken de chaos van Nairobi nu wel maar voor papa was het nieuw en een chaos was het zeker! Het verkeer was echt een drama vandaag, we hebben er een uur over gedaan om in het centrum te komen vanochtend terwijl het normaal ongeveer een half uur duurt. Het stond overal vast, beetje jammer. Maar ondanks dat hebben we een hele gezellige dag gehad! Op naar week 2! 

P.S. voor de mensen die het leuk vinden: Ik heb bij video's de nieuwe videoclip van B.I.F. geplaatst, opgenomen in de Soweto Slums, waar Good Samaritan ook staat, dus zo zie je ook een beetje waar ik mijn tijd grotendeels doorbreng :)

"Do you go to church?"

"No I don't"
"Do you read the bible?"
"No, I don't read the bible"
"Do you pray?"
"No I don't pray"
"You don't know how to pray?"
"No, I just don't pray"
"Why not?"
"Because I'm not religious, I don't believe in God"
Dit gesprek heb ik al tientallen keren gevoerd met mensen, bekenden en onbekenden. Het leven hier staat heel erg in het teken van God en Jezus en naar de kerk gaan en mijn leven totaal niet. Zo ongeveer 75% van de Keniaanse bevolking is christelijk en dat kan als niet-christelijke Mzungu af en toe best lastig zijn. Mijn hostouders bidden niet voor het eten en gaan niet naar de kerk (ze zijn wel hartstikke gelovig!) dus dat scheelt voor mij wel, maar overal krijg ik vragen of de kerk en God en waar ik dan wel in geloof. "I don't believe in anything" is een antwoord dat ze hier niet accepteren helaas, ik zeg nu maar gewoon steeds "I believe in myself". Lekker cliché ik weet het, maar het werkt wel, daarna krijg ik geen lastige vragen meer. Ik heb één keer een man gehad die gewoon niet kon geloven dat ik niet in God en Jezus geloof "But you need God and Jesus in your life to keep you safe and healthy" nouja ik heb ze dus niet nodig, maar dat snapte hij niet, ik heb het er maar bij gelaten. Ik heb alle begrip en respect voor het christelijke geloof en vind het prachtig hoeveel steun mensen uit God en Jezus kunnen halen, maar hier krijg ik niet altijd hetzelfde begrip en respect terug, wat best lastig is. De oudere kids van Good Samaritan vinden het wel prima geloof ik, ze vragen er wel naar maar na mijn "I believe in myself" beginnen ze te lachen en verandert het gespreksonderwerp. De jongere kids zijn een ander verhaal. Ze beginnen me altijd allemaal vragen te stellen zoals "But who made you? And who gave you a nose and a mouth?" Mijn reactie: "My parents did" Hun reactie: "Nooooooooo God did!" Tsja, wat moet je daar dan op antwoorden? Ik probeer er altijd maar een beetje omheen te praten en over iets anders te beginnen maar het onderwerp komt vaak zo'n 1 á 2 keer per dag ter sprake, tsja, niks aan te doen.
Als de kids terugkomen uit school vragen ze vaak of ik ze wil helpen met huiswerk maken, tuurlijk, geen probleem. Engels, wiskunde, social studies, ik help graag. Swahili zal wat lastig worden :P Ze hebben hier ook het vak CRE, Christian Religious Education. Het wordt op alle scholen gegeven en dus ook de niet-christelijke kids krijgen dit vak. Het is eigenlijk gewoon een soort bijbelstudie, de vragen die ze meekrijgen als huiswerk gaan voornamelijk over de personen uit de bijbel en over wat goed en wat kwaad is. Ik heb op een christelijke basisschool gezeten en weet dus wel iets van de bijbel en alle verhalen, maar de kids verwachten dat ik alle antwoorden weet en dat is niet zo. Als ik ze dan vertel dat ik het niet weet zijn bijna teleurgesteld, tsja kan er ook niets aan doen. Eén van de kids wilde dat ik haar de bijbel ging voorlezen, eeh ja en wat moet je daar dan op zeggen? Ik heb d'r 2 pagina's voorgelezen en toen vond ik het wel weer mooi geweest. Ik weet inmiddels redelijk hoe ik op alle vragen moet reageren maar het blijft soms wat ongemakkelijk als iemand, wiens hele leven in het teken van God staat, me vraagt of ik naar de kerk ga.

Iets wat ik totaal niet ga missen als ik over 2,5 week (wow, nog maar 2,5 week!) in Nederland ben is al het geroep en gestaar als ik over straat loop. Het kan af en toe wel grappig zijn maar mensen roepen echt de raarste dingen en soms wil ik gewoon over straat kunnen lopen zonder nageroepen te worden elke 5 seconden. "Mzungu" "How are you?" "You are fine" (Soms vragen ze nieteens meer hoe het gaat, ze antwoorden al voor me) "Hey beautiful" "Hey sexy" "I am single" (Good for you, gefeliciteerd) Ze roepen ook vaak random namen in de hoop m'n naam te raden waardoor ik zal reageren. Maria, Marion, Jennifer, Jessica, Vanessa, ze blijven het proberen. Het werd creepy toen een man me ook echt Roos noemde, ik weet bijna 100% zeker dat ik hem niet kende, maar ik ontmoet zoveel mensen hier, het zou best kunnen dat ik 'm wel al is eerder gezien had maar het gewoon niet meer weet. Ik word ook minstens 2 keer per dag Jerry genoemd. Waarom? Ik heb geen flauw idee! Ik ben nog geen Keniaans meisje tegengekomen met de naam Jerry dus het is niet zo dat het hier een veel voorkomende naam is, en het is ook niet de eerste naam waar je aan denkt als je aan blanke mensen denkt. Gekke Kenianen...
Wat betreft huwelijksaanzoeken staat de teller inmiddels op 5, op naar de 10! Volgende week ga ik met papa 4 dagen naar Mombasa en daar schijnen de mannen nog veel erger te zijn dan hier in Nairobi dus ik ben benieuwd of ik die 10 nog ga halen...
Wat ik wel ga missen zijn alle lieve, leuke mensen die ik hier ontmoet heb. M'n hostouders, de kids van Good Samaritan, m'n 'collega's' bij Good Samaritan. Ik zie ze nu elke dag dus dat zal wel even wennen worden als ik weer terug ben in Nederland. Als ik nu alle vrijheid zou hebben zou ik m'n verblijf met een maand verlengen, hoe fijn het ook is om weer naar huis te gaan, ik zou hier zo nog even kunnen blijven. Don't worry, ik kom gewoon 5 april weer naar huis, dat ik wil blijven toont alleen maar aan hoe goed ik het naar m'n zin heb hier, goed teken toch?

Dinsdag komt papa (nog maar 3 nachtjes :O) en woensdag gaan we op safari, in m'n laatste 2 weken hier ga ik nog allemaal mooie dingen doen en zien en ik heb er ontzettend veel zin in!

Aapjes, foto's en Skype

Weer 2 weken voorbij gevlogen, wat gaat het snel! (Ja, ik blijf het zeggen.) En weer heb ik ontzettend veel gedaan in zo'n korte tijd. 2 weken geleden ben ik op donderdag naar een Keniaanse dokter geweest, weer een nieuwe ervaring. Ik had ontzettend last van m'n rug en Raphael zei dat het slim was om even langs de dokter te gaan. Hij kent de dokter goed want ze gaan daar altijd heen met de kids van Good Samaritan en ook met de vrijwilligers als die iets hebben. Dus ik ben met Raphael naar de dokter geweest. Eerst werden we in een kamertje gezet waar we moesten wachten tot de dokter kwam, ontzettend klein en totaal geen privacy. Je kon alles horen wat er buiten gebeurde en andersom dus ook, maar ja zo doen ze die dingen hier, dat is normaal. Ik heb aan de dokter uitgelegd waar ik last van had en toen heb ik een massage gekregen en pijnstillers, na een paar dagen was de rugpijn zo goed als verdwenen, wonderdokter. Nu heb ik nog af en toe last van m'n rug maar dat had ik thuis ook al, niks aan de hand! Vorige week zaterdag ben ik met Hannah naar City Park geweest in Westlands. Het is een heel groot park waar je kan relaxen en (de reden waarvoor we gekomen waren) er lopen aapjes rond! We hadden van te voren wat pinda's gekocht die we aan ze konden geven en ze kwamen echt heel dichtbij (af en toe iets te dichtbij). Toen we onze pinda's tevoorschijn haalden waren we binnen 10 seconden omringt door zo'n 15 aapjes, heel schattig! 

Na zo'n 10 minuten waren de pinda's op en hebben we nog een beetje rondgelopen in het park (wat best wel heel groot bleek te zijn). Er vielen ons 2 dingen heel erg op: 1. We waren de enige blanken in het park. Wat hier in Kenia niet zo gek is, maar aangezien dit park op veel toeristische sites wordt aangeraden vonden we het wel vreemd (en ook vanwege de aapjes natuurlijk!). 2. Overal in het park lag afval. Westlands is een veel schonere en nettere buurt dan de rest van Nairobi dus het was heel opvallend dat er juist in een park (die vaak mooi worden schoon gehouden) zoveel afval lag. Typisch: als er vuilnisbakken stonden lag al het afval ernaast...

Buiten al het afval was het een heel mooi park! Veel groen, wat beekjes (die zijn hier ook zeldzaam) en bloemen,
Zondag nam BIF (Brothers In Faith, 5 jongens van Good Samaritan) een video op rondom Good Samaritan. We hebben de halve dag buiten gestaan met alle kids en gedanst en gelachen. Ik zit niet in de videoclip (he wat jammer nou) maar alle kids wel en ze vonden het geweldig. Het was heel leuk om te zien hoe enthousiast ze allemaal waren! BIF heeft al eerder videoclips opgenomen en een daarvan was met Majic Mike, een zanger uit Kenia. Hij kwam die zondag ook langs en alle kids waren zo blij om 'm te zien. Hij stelde zich aan mij voor als Mike en ik had geen flauw idee wie het was maar het was geweldig dat 'ie er was. Het was een hele leuke dag!

Die avond was BIF bij ons thuis en hebben we met z'n allen chapati gegeten. Ik zat met m'n laptop op schoot toen ze kwamen en dat moesten ze allemaal natuurlijk even zien. Ik heb de hele avond filmpjes gekeken en naar muziek geluisterd met 3 van de jongens terwijl de andere 2 Netflix aan het kijken waren op m'n telefoon. Een hele gezellige afsluiting van de dag.
Vorige week maandag ben ik een dagje naar de Good Samaritan school geweest. Die gaat van babyclass (daar beginnen ze als ze 3 jaar zijn) tot class 6. De basisschool gaat tot class 8 maar ze hebben nog niet genoeg geld voor de laatste 2 groepen. Ik werd achterin een lokaal gezet en heb de hele dag een beetje meegekeken en huiswerk nagekeken. Klinkt ontzettend saai maar dat was het zeker niet! Veel van de kids uit de klas kende ik van Good Samaritan (er gaan ook wat kinderen uit de buurt naar de school, die kende ik dus nog niet) en ze vonden het geweldig dat ik er was. De hele dag werd ik Teacher Roos genoemd, toch een beetje apart :P De docent van de klas waar ik zat (class 1 en class 2) vroeg of ik ze wat wilde vertellen over hygiëne, eeeh geen idee wat ik ze daarover kan vertellen eigenlijk, dat heb ik de docent ook verteld maar ze wilde heel graag dat ik ze wat zou vertellen. En toen ging de bel, saved by the bell, letterlijk!

De kids hebben inmiddels ontdekt dat ik films kan downloaden en dat ze foto's kunnen maken met m'n telefoon. Snapchat en foto's bewerken is de favoriete bezigheid geworden en ja dan krijg ik m'n telefoon terug aan het einde van de dag met zulk soort foto's:


Ik heb inmiddels al zo'n 100 bewerkte en 200 normale foto's van de kids, allemaal gemaakt in 1 week :P Heel leuk om al die foto's terug te kijken!!
Vrijdag is chapati dag op de school maar aangezien de oudere kids die naar de middelbare school gaan vakantie hadden voor een week hebben we chapati gemaakt in Good Samaritan. Het was heel gezellig om met z'n allen te doen. Ik merk dat ik nu pas echt close begin te worden met de oudere kids, normaal zie ik die niet zoveel omdat ze vaak laat thuis komen maar nu hun korte vakantie weer voorbij is probeer ik ook 's avonds zo lang mogelijk te blijven zodat ik ze toch even zie en met ze kan praten. M'n dagen bij Good Samaritan zijn er heel lang door geworden maar ik vind het super gezellig! Vaak ga ik rond 9 of 10 uur daarheen en ben ik ook weer rond 9 of 10 uur thuis, het is het meer dan waard!
Afgelopen zondag heb ik weer geskypet met thuis, oma was er deze keer ook bij! Hier waren Paul en Charity op bezoek (twee 4-jarige kids van Good Samaritan) en die hebben ook enthousiast met iedereen thuis gepraat. Ze vonden het prachtig, Charity blijft maar vragen wanneer ze weer met papa mag praten. Heel leuk! :) Ook de boys van BIF waren hier en hebben even hoi gezegd, het gesprek duurde anderhalf uur haha!
Maandagmiddag ben ik naar Hannah d'r project geweest. Ze was donderdag bij Good Samaritan wezen kijken en had gezegd dat het allemaal zo schoon en mooi was dus ik was wel benieuwd naar haar project. En inderdaad, Good Samaritan ziet er heel goed uit vergeleken met dat weeshuis. Het is een weeshuis met een school ernaast en alles is heel klein en vies. Het viel me op dat de slaapkamers van de kids superklein zijn maar dat ze een hele grote woonkamer hebben met een grote tv, de indeling is een beetje apart. Het was wel heel leuk om is een ander weeshuis te zien. De directeur van de school vond het al helemaal geweldig dat ik er was en heeft hele verhalen lopen ophangen (waarvan ik de helft alweer vergeten ben). Rond 3 uur zijn we weggegaan om pizza te halen, de laatste keer pizza met Hannah want haar moeder komt deze week en ik denk niet dat ik d'r dan nog ga zien. Gelukkig komt papa over 2 weken al, 2 weken de enige mzungu overleef ik wel!
Vandaag over 4 weken zit ik nu op Istanbul te wachten op m'n vlucht naar Amsterdam, een heel gek idee vind ik het maar ook wel heel fijn. Ik mis thuis, maar ik ga het hier ook ontzettend missen. Ik wil heel graag volgend jaar terugkomen, kijken of dat mogelijk is...
Het beloofd een hele mooie laatste maand te worden! :)

P.S. Voor degene die benieuwd zijn naar de muziek van BIF, de nieuwste video is nog niet uit maar dit is alvast de oude (met Majic Mike):
https://www.youtube.com/watch?v=Ygt-W69EffA 

Time flies when you're having fun

En toen was ik alweer over de helft, jeetje wat gaat het toch snel! Over 4 weken komt papa en over 6 weken zit ik weer in het vliegtuig naar huis (als alles goed gaat op Istanbul althans :P). 3 maanden lijkt veel (is het ook wel), maar ze gaan ook zo voorbij! Zeker als je zoveel doet en (bijna) alleen maar leuke dingen meemaakt.
Afgelopen woensdag is Juan naar Mombasa vertrokken (en deze keer komt 'ie niet meer terug) en ik ben dus weer de enige Mzungu in huis. Maar nu vind ik het eigenlijk wel lekker. Als ik thuiskom is er niemand en heb ik gewoon heerlijk de tijd voor mezelf om even bij te komen van de drukke dag, want ja het zijn allemaal drukke dagen. De kids zijn geweldig maar ook heel vermoeiend haha!
Vorige week was m'n eerste echte week bij Good Samaritan. Ik was er natuurlijk al een paar keer geweest, maar nog niet als 'echte' vrijwilliger en dat ben ik nu dus wel. Ik heb het hier ontzettend naar m'n zin. Overdag ben ik vooral met de baby's bezig, dat zijn er 6, waarvan de jongste 7 maanden is en de oudste 1,5 schat ik. Het zijn allemaal schatjes en het is ontzettend leuk om met ze te spelen en ze eten te geven, maar ze kunnen ook wel lastig zijn. Ze huilen veel en (dat is het lastige aan baby's) ze kunnen je nog niet vertellen waarom ze huilen en wat je eraan kunt doen. Maar buiten dat zijn het schatjes!
Woensdag ben ik erachter gekomen dat ze een gitaar hadden bij Good Samaritan en die moest ik natuurlijk even uitproberen! Het enige liedje wat ik kan spelen en die de kids kennen is The Lion Sleeps Tonight en ze vinden het geweldig! Ik moet het elke dag minstens 5 keer spelen en dan zingen ze allemaal heel enthousiast mee, super leuk om te doen en zien. Maar zelf spelen is voor natuurlijk nog veel leuker voor de kids. Ze kunnen er helemaal niks van maar dat maakt niet uit. Ze spelen maar wat en zingen er allemaal liedjes bij die ik niet ken maar het is heerlijk om naar te kijken.

Iets wat ze ook heel leuk vinden om mee te spelen is m'n haar. Alle Kenianen hebben of hun haar in miljoenen vlechten, of het is super lang en stijl maar hartstikke nep. Er is in elk geval niemand hier met haar zoals ik heb en dus MOETEN alle kids het minstens een keer per dag even aanraken, vlechten of er gigantische knopen in leggen. Soms heb ik gewoon 4 kinderen om me heen zitten die met m'n haar bezig zijn. Nou dat ziet er dus zo uit:

Het is een ramp om al die vlechten en knopen er aan het eind van de dag weer uit te halen maar de kids hebben lol en daar gaat het om. En stiekem vind ik het ook allemaal wel grappig wat ze doen.
Dit weekend ben ik weer met Hannah op stap geweest. Zaterdag zijn we naar Westlands gegaan om The Village Market te bezoeken. Een winkelcentrum in het 'Europese' deel van Nairobi. En echt als je daar rondloopt is het net alsof je weer terug bent in Europa. Overal witte mensen, de omgeving is ontzettend groen, de huizen zijn gigantisch en er zijn winkels die je in Europa ook overal tegenkomt zoals Mac en Yves Rocher. We hebben er heerlijk geluncht en achteraf heerlijk ijs gegeten, dat heb ik ook gemist zeg, echt goed ijs. Hier op straat verkopen ze overal ijs maar het ziet er zo raar uit dat ik het nog niet heb aangedurfd om het ook echt te kopen. Het ijs uit de supermarkt is wel te doen maar kan je niet lang bewaren want na 1 nachtje in de vriezer is het een soort pudding geworden. Heel apart... Maar goed, The Village Market. Alles daar is echt belachelijk duur. De lunch was nog wel te betalen, maar ook die was veel duurder dan alle andere lunches die we tot dan gegeten hadden. Souvenirs kopen zat er dan ook niet in, 10 euro voor een koelkastmagneet ja daaggh die haal ik wel goedkoper ergens anders. Het meest geweldige aan The Village Market was het feit dat je er Gouda kaas kon kopen. Dat heb ik dan ook gedaan. Bijna 5 euro betaald voor 100 gram kaas maar het was het zeker waard! De kaas die ze hier in de supermarkt verkopen ziet er nogal chemisch uit en kaas is toch echt iets wat ik mis uit Nederland. Zondagochtend heb ik thuis een heerlijke sandwich met kaas en tomaat gegeten. En ook Raphael was blij dat ik de kaas had meegenomen, hij praat zowat nergens anders meer over sinds ik hier ben :P
Zaterdagavond ben ik met Emily en Raphael mee geweest naar het verjaardagsfeestje van een neefje van Emily. Ook weer een hele ervaring kan ik je zeggen! Voordat we naar binnen gingen moesten we onze schoenen uittrekken en buiten naast de deur zetten (blijkbaar is dat een ding hier). We kwamen binnen in een kleine woonkamer waar zo'n 15 mensen zich op de bank hadden gepropt, na iedereen een hand gegeven te hebben liepen we door naar de slaapkamer waar 10 kinderen op een stapelbed zaten en overal op de grond popcorn lag. De kinderen vonden het geweldig dat ik er was, ze wilden me allemaal een handje geven en vervolgens bleven ze maar naar me staren. Nou ben ik dat gelukkig inmiddels wel gewend maar het voelt nog steeds een beetje ongemakkelijk om midden in een kamer te staan en door 10 kids te worden aangestaard. Eén vrouw wilde samen met haar baby en mij op de foto, dat was de eerste keer dat iemand met me op de foto wilde die ik niet kende. Nou helemaal prima, als jij gelukkig wordt van een foto met mij, kom maar hoor, no problemo. Vervolgens heb ik de hele avond (van half 9 tot half 1) op een stoel in de woonkamer gezeten. Ik kreeg daar te eten (om kwart voor 9 al, zo vroeg heb ik hier nog niet gegeten :P) en verder lieten ze me daar gewoon zitten. Emily en Raphael waren ergens anders heengegaan omdat die nog iets moesten regelen in de buurt en ik had eerlijk gezegd geen flauw idee waar ze mee bezig waren en wanneer ze terug zouden komen. Dus ik zat daar maar alleen eigenlijk een beetje te wachten tot ze terug zouden komen. Er werd nauwelijks tegen me gepraat en ik zat daar maar een beetje. Pas na een uur of 2 begonnen ze een beetje tegen me te praten. Alsof ze toen pas door kregen dat ik daar was en geen Swahili spreek. We begonnen met een voorstelrondje (ook dat is blijkbaar een ding hier) en ik moest beginnen. Toen ik begon te praten begonnen ze eerst allemaal keihard te lachen en ik had geen flauw idee wat er aan de hand was dus ik praatte gewoon door. Blijkbaar heb ik dus een grappig accent, dat had ik nog niet eerder gehoord maar ze vonden het allemaal hilarisch daar. Nadat ik me had voorgesteld gingen we de rest van de kring rond. Het was meer een soort bidden dan  voorstellen want ze begonnen allemaal een heel verhaal over hoe dankbaar ze waren dat we zo bij elkaar mochten zijn en dat God het allemaal zo gewild heeft en dat we God moeten bedanken en hem trouw moeten zijn enzovoort enzovoort enzovoort. Dat ben ik dus totaal niet gewend. Als wij een verjaardag vieren kletsen we gezellig met elkaar en eten we taart en drinken we koffie, hier is een verjaardag vieren blijkbaar een heel bijzonder iets en een hele happening waar mensen God dankbaar voor moeten zijn. Tsja, cultuurverschillen he. Om half 1 gingen we dan eindelijk naar huis, ik was doodmoe!
Zondag ben ik weer naar Good Samaritan geweest. Eerst 's ochtends anderhalf uur geskypt met thuis (wat is het toch heerlijk die moderne technologie!). Kim was ook in Good Samaritan. Kim is in 2014 een jaar vrijwilliger geweest in Good Samaritan, is hier in Kenia verliefd geworden en nu woont ze hier, ze komt ook uit Nederland. Het is heel raar om weer Nederlands te spreken met iemand die recht voor je staat, we begonnen telkens weer in het Engels omdat we dat nu zo gewend zijn dat het normaal is geworden. Omdat Kim altijd zei dat ze niet in Kenia zou blijven en hier nu toch woont verwachten de kids hetzelfde van mij. Ik zeg ook dat ik hier niet blijf wonen maar ze hebben nog steeds hoop dat dat wel gaat gebeuren (don't worry ik zou hier nooit kunnen wonen, 3 maanden is lang zat!). Vrijdag tot en met maandag hadden de kids van Good Samaritan een soort mini vakantie en waren ze dus allemaal thuis. Super leuk om met ze te spelen maar het is ook ontzettend druk en vermoeiend de hele dag rondrennen en kinderen die aan je armen en benen hangen. Gisteren waren ze gelukkig allemaal weer naar school en was ik weer de hele dag alleen met de baby's bezig, wat een verschil met maandag!
Als ik terugloop naar huis vanaf Good Samaritan koop ik elke dag 2 mango's bij dezelfde dame. Ook gisteren weer en gisteren gaf ze er me één cadeau omdat ik elke dag mango's bij d'r kom kopen. Ontzettend lief!! Zulke mensen hebben we meer nodig in de wereld (mensen die gratis mango's weggeven ja).
Het is echt bizar hoe snel de tijd gaat, ik weet nog heel goed hoe ik op Schiphol afscheid stond te nemen en nu ben ik alweer over de helft. Hoewel, Schiphol lijkt aan de andere kant toch ook alweer heel lang geleden. Gek eigenlijk, hoe snel de tijd kan gaan. Ik heb heel veel zin in m'n laatste 6 weken hier maar ik kijk er ook heel erg naar uit om weer naar huis te gaan hoor! There's no place like home! :)

A hard week with a happy end

Een zware week, dat was het zeker ja. Het begon zondagmiddag, toen m’n fototoestel er ineens mee ophield zonder reden. “Maar dan koop je toch gewoon een nieuwe?” Ja tuurlijk! Dat heb ik ook gedaan hoor, maar op dat moment kon ik het er even niet bij hebben. Maandag kwam het punt waarop alle kleine dingen me even teveel werden en ik eigenlijk gewoon heel graag naar huis wilde (voor eventjes dan). Emma is maandagochtend vertrokken naar Colombia en Juan is dinsdag vertrokken naar de Masai dus ik was afgelopen week de enige blanke in m’n gastgezin (Juan is trouwens vrijdagochtend weer thuisgekomen!). Dat was wel even anders ineens. M’n hostouders zijn elke avond pas laat thuis en ik ben meestal rond half 6 al thuis dus ik heb veel alleen thuis gezeten. Normaal vind ik dat heerlijk maar deze week even niet. Lang leve Netflix zeggen we dan, dan is er tenminste iets te doen als ik 3 uur lang alleen zit. Totdat de stroom uitvalt en ook Netflix geen oplossing meer is. Wat doe je dan? In bed gaan liggen met muziek op totdat de stroom het weer doet. Gelukkig duren die powercuts nooit heel lang hier. Ik begin er eigenlijk al aan gewend te raken en vaak zijn ze wel gezellig. Als het gebeurt wanneer het donker is buiten komen de kaarsen tevoorschijn en alle smartphones en laptops worden aan de kant gelegd. Op die momenten hebben we de leukste gesprekken bedenk ik me nu.
Naast al die kleine dingen heb ik deze week ook besloten dat ik niet meer bij Hope for Children wil werken maar bij Good Samaritan, waar Emily en Raphael ook werken. Mama zei dinsdagavond tegen me dat het leek alsof ik het bij Good Samaritan meer naar m’n zin had dan bij Hope for Children en ja dat is ook eigenlijk wel zo. Ik ben erover na gaan denken en heb ook gekeken naar Theresa. Het is echt te zien hoe gelukkig Theresa is bij Hope for Children en ze is daar helemaal thuis, dat was bij mij heel anders. Ik merkte dat ik elke dag echt zat te wachten tot het 5 uur was en ik naar huis mocht, wat natuurlijk niet echt een goed teken is. De kinderen bij Hope for Children zijn ontzettend leuk en het is niet zo dat ik echt een kut tijd gehad heb daar maar ik heb het gewoon veel meer naar m’n zin bij Good Samaritan en dat is een plek waar ik me echt thuis voel. En aangezien ik hier nog 2 maanden ben is het wel belangrijk dat ik me thuis kan voelen hier. Vrijdag heb ik m’n laatste dag gehad bij Hope for Children en stiekem ben ik wel een beetje opgelucht dat ik deze beslissing gemaakt heb.
Donderdag ben ik samen met Raphael naar het centrum geweest om een nieuw fototoestel te kopen. Het was echt een soort vader-dochter dagje maar dan met m’n Keniaanse papa. Het was heel gezellig met Raphael en we hebben een goed fototoestel kunnen vinden, dus ik kan weer volop veel te veel foto’s overal van gaan maken :)
Vandaag ben ik met Hannah naar het Giraffe Center geweest. Superleuk!! Je kan vanaf een soort plateau de giraffes eten geven, knuffelen en er bestaat ook zoiets als The Giraffe Kiss. Dan stop je een snoepje tussen je lippen en pakt de giraffe het van je af met z’n tong. Het eten geven en de knuffel waren prima maar de kus ging ons allebei toch een beetje te ver. Er waren trouwens nog best veel mensen die het wel deden, dat verbaasde me een beetje eigenlijk.


We hebben geluncht bij Subway. Wat was dat lekker en wat hebben we daar lang naar uitgekeken zeg! Het was heerlijk om weer een normaal broodje te kunnen eten met kaas en sla en komkommer. Heerlijk!! En  bij Subway horen natuurlijk ook de bekende Subway koekjes, we hebben heerlijk geluncht! Een hele lekkere afsluiting van deze week.

One month ago...

Het is alweer een maand geleden dat ik op Schiphol stond, klaar om te vertrekken, op naar mijn grote avontuur. En jeetje wat is er in een maand tijd veel gebeurd! Ik heb ontzettend veel gezien, gedaan en vooral heel veel geleerd. Kenia is een geweldig land! Alles was (en is nog steeds) heel erg wennen maar wat heb ik een mooie eerste maand gehad zeg! Naast het weeshuis waar ik elke dag werk heb ik nog veel meer dingen gezien en gedaan. Ik ga in de weekenden nu vaak naar het weeshuis waar Emily en Raphael werken, Good Samaritan. Dit weeshuis staat middenin een grote sloppenwijk, dat was wel even heftig om te zien de eerste keer dat ik daar kwam (en nog steeds trouwens). Ik was wel eerder langs sloppenwijken gereden met de bus of auto maar stiekem hoopte ik dan altijd nog dat er geen mensen woonden maar het gewoon een grote markt of zoiets was. Tuurlijk weet ik dat er mensen wonen, maar er was altijd nog dat beetje hoop dat sloppenwijken geschiedenis waren. Maar dat zijn het niet, dat heb ik nu ook met eigen ogen kunnen zien. Ondanks dat Good Samaritan in een sloppenwijk staat is het toch nog best een ‘rijk’ weeshuis, zeker als ik het vergelijk met Hope for Children, het weeshuis waar ik werk. Er zijn zo’n 75 kinderen in Good Samaritan en ze wonen in een groot gebouw dat bestaat uit 3 verdiepingen en een grote speelplaats op het dak. Het weeshuis is opgericht door de moeder van Emily in 2002, toen waren er nog maar 2 kinderen waar voor gezorgd moest worden. Ook in dit weeshuis is het geweldig om te zien hoe gelukkig die kinderen zijn. Toen ik er voor het eerst kwam begon er een groepje jongens te zingen en te dansen en wauw het plezier spatte er echt vanaf. Prachtig! Zelfs alle kleine kinderen die net konden staan stonden enthousiast mee te dansen, heel mooi om te zien! Gisteren hebben Juan en Emma een feest georganiseerd voor alle kinderen daar. Ze hadden allemaal eten en drinken gekocht, en speelgoed en we hebben heel veel spelletjes gespeeld waarmee de kinderen speelgoed konden winnen. Emma had een pinata gemaakt omdat ze daar nog nooit van gehoord hadden en ook dat was een groot succes! Ze vonden het allemaal geweldig en ook wij hebben een hele leuke dag gehad daardoor!


Door de weeks werk ik 5 dagen in het weeshuis Hope for Children, ook hier heb ik het ontzettend naar m’n zin. Af en toe neem ik door de weeks een dag vrij om op pad te gaan met andere vrijwilligers. Ik ben vorige week dinsdag met Emma en Juan naar The Elephant Orphanage geweest. Hier worden baby olifantjes die verlaten of ziek zijn opgevangen, verzorgd en uiteindelijk weer vrij gelaten. Elke dag van 11 tot 12 worden de olifantjes gevoerd en is het ‘bezoekuur’. We konden heel dichtbij komen en mochten de beestjes ook even aaien, dat was een heel gek gevoel.


Vorig weekend ben ik samen met Hannah naar het centrum van Nairobi geweest. Het plan was om de Masai markt te bezoeken en naar Subway te gaan omdat we heel erg zin hadden in een normale sandwich. Helaas was de Subway dicht vanwege een tekort aan water… Dat schijnt nogal veel te gebeuren hier. Gelukkig was de pizza tent wel open en we hebben heerlijk pizza gegeten! De Masai markt was ook weer één grote belevenis. We hadden bedacht dat we gewoon even op ons gemakje rond zouden kijken en dan een andere keer terug zouden komen om echt dingen te kopen. Nou dat rustig rondkijken zat er niet in. Toen we aankwamen kregen we allebei gelijk een soort persoonlijke gids die overal met ons meeliep en precies aanwees waar we allemaal wel en niet heen moesten lopen. Bij elk kraampje waar we ook maar een seconde stil bleven staan vroegen ze gelijk aan ons wat we leuk vonden en wat we wilden kopen. Alsof we verplicht waren om iets te kopen, zo voelde het althans. Beide ‘gidsen’ hadden een plastic tas in hun handen waar we dingen in konden doen die we misschien wilden kopen, onze eigen ‘maybebag’. Nou vergeet dat misschien. Ik had wat dingen in m’n maybebag gedaan gewoon om die mensen tevreden te stellen en heel misschien wilde ik wel wat kopen. Toen we de hele markt gehad hadden gingen we naar het ‘kantoor’ (marktkraampje) van onze gids om daar te onderhandelen over de prijzen. Mijn gids maakte een totaalprijs voor me en vervolgens moest ik zeggen wat ik daarvan vond. Zijn eerste totaalprijs was 14.000 shillings, dat is ongeveer 140 euro. Nou ik keek ‘m aan alsof ‘ie niet goed geworden was, maar hij keek heel serieus. Ik had meer gedacht aan 20 euro maximaal. Uiteindelijk hebben we daar een half uur gezeten en heb ik 4 kaarten en een sleutelhanger gekocht en er 6 euro voor betaald. Nog steeds teveel voor mijn gevoel maar lager kon ik het niet krijgen. De dingen die ik in mijn maybebag had zitten en toch niet wilde kopen heb ik snel aan de kant gelegd waardoor de prijs omlaag ging. Maar telkens begon ‘ie er weer over en wilde hij een speciale prijs voor me maken. Na een half uur onderhandelen kon ik eindelijk weglopen en no way dat ik daar ooit nog terug ga komen! Ik koop m’n souvenirs wel ergens anders.
Nadat we erachter waren gekomen dat Subway dicht was vanwege een tekort aan water besefte ik weer hoe afhankelijk ze hier zijn van het weer.  Normaal gesproken regent het hier in november en december maar in 2016 was dat dus niet gebeurd, vandaar dat enorme tekort. Overal rijden vrachtwagens met grote watertanks en er lopen heel veel mensen op straat met karren met water. Afgelopen dinsdag begon het ’s avonds ineens keihard te regenen. Het ging ontzettend tekeer, daar is de regen in Nederland niks bij! Raphael kwam helemaal doorweekt binnen en ik heb nog nooit iemand zo gelukkig zien zijn met regen. Alle Kenianen waren zo opgelucht en blij, bizar eigenlijk, dat zou je bij ons nooit zien. Iedereen klaagt altijd over de regen maar hier hebben ze het echt hard nodig. Over water gesproken, donderdag liep het water ineens langs de muur naar beneden. Er was een of ander probleem met de watertank die op de zolder staat en het droop naar beneden. Juan, Emma en ik waren alleen thuis en we hebben gelijk Raphael gebeld omdat we geen idee hadden wat we moesten doen, het regende niet eens! Raphael heeft, toen hij thuiskwam, de watertank afgesloten maar toen dat gebeurd was was de woonkamer inmiddels al in een soort zwembad veranderd. Met dweil en blik (in plaats van stoffer en blik) hebben we geprobeerd al het water weg te scheppen maar er leek geen einde aan te komen. Uiteindelijk hebben we de ramen maar wagenwijd opengezet in de hoop dat alles snel op zou drogen. Maar ook dat heeft wel even geduurd, helaas. Achja, weer een ervaring rijker laten we maar zeggen.


Doordat het hier zo warm is en niet zo vaak regent (behalve tijdens het regenseizoen dan) leeft alles en iedereen hier grotendeels op straat. Het is me opgevallen dat je hier echt alles op straat kan kopen. Van kippen tot doodskisten, van wasmiddel tot bananen, van kippen tot autowielen (ja wielen, niet alleen de banden), van popcornmachines tot fietsen, van kleren tot plukken haar, werkelijk alles. Die plukken haar zijn ook nog wel interessant. Bijna alle vrouwen hier hebben nep haar met de meest ingewikkelde vlechten en versiersels. Het is heel leuk om naar alle verschillende kapsels te kijken als je over straat loopt of in de matatu zit, echte kunstwerken zijn het allemaal. Zelfs de baby’s krijgen grote plukken nep haar opgeplakt, heel raar om een baby van een paar maanden oud met een enorme bos haar te zien.
Ook heb ik m’n eerste huwelijksaanzoek binnen. Ik zat in de auto en een matatu chauffeur schreeuwden uit het raam: ‘Hey Mzungu, you’re beautiful do you want to marry me?’ Ik blij dat de auto daarna gelijk weer doorreed haha! De matatu jongens en bestuurders zijn altijd zo. Er is al zo’n 25 keer om m’n nummer gevraagd in de tijd dat ik hier ben en daarvan werkten er zo’n 20 in een matatu. Heel apart volk maar wel ontzettend gezellig en ze bedoelen het allemaal goed, hoewel ik hier toch de blanke met geld blijf. Ik ben nog vaker om geld gevraagd dan naar m’n telefoonnummer denk ik. Maar dat moet ik gewoon accepteren, dat is nou eenmaal zo. En hoe vervelend of ongemakkelijk het soms ook is, ik kan er niks aan doen.
Ondanks dat ik hier nu een maand ben, blijft het wennen. De mensen, de gewoontes, de cultuur, de manier waarop hier met elkaar omgegaan wordt, de matatu’s, de wegen, de toiletten, het weer, alles is anders dan thuis en dat is soms best wel lastig maar vooral heel erg leuk en leerzaam. Ik heb een geweldige eerste maand gehad en weet zeker dat de komende 2 maanden alleen nog maar beter kunnen worden!